Το τελευταίο διάστημα, για τις Αμερικανικές βιβλιοθήκες, έχει ξαναβρεθεί στην επικαιρότητα το θέμα της “λογοκρισίας”. Αφορμή αποτελεί το βιβλίο της E. L. James, πρωτοεμφανιζόμενης Βρετανίδας συγγραφέως, “Fifty Shades of Gray”, που αποτελεί και το πρώτο βιβλίο της τριλογίας “Fifty Shades” το οποίο αντιμετωπίζεται τουλάχιστον ως αμφιλεγόμενο. Με προκλητικό, ερωτικό περιεχόμενο, προβληματίζει τις διοικήσεις των βιβλιοθηκών οδηγώντας κάποιες στο να το απομακρύνουν από τη συλλογή τους παρά την πρόσκτηση που προηγήθηκε.
Πολύ συχνά διαμαρτυρόμαστε ως κλάδος για την αδικία που μας δέρνει. Για την ακρίβεια, έχει τύχει σε συζήτηση με συνάδελφο να πούμε πως οι βιβλιοθηκονόμοι είμαστε η χειρότερη παρέα γιατί όταν συζητάμε για τη δουλειά μας, πάντα διαμαρτυρόμαστε για τις άθλιες συνθήκες, τις ελλείψεις, τους χαμηλούς μισθούς και γενικά όλα τα προβλήματα που είναι γνωστά σε όλους μας.
Και φυσικά δεν πρόκειται να μας αδικήσω γιατί όντως είναι έτσι τα πράγματα. Το ζητούμενο, όμως, είναι άλλο. Κάθε μέρα απευθυνόμαστε σε ένα κοινό το οποίο έχει κάποιες απαιτήσεις από εμάς. Και κάθε μέρα φιλοδοξούμε να προσελκύσουμε νέους χρήστες, οπότε το ερώτημα που προκύπτει κατ’ εμέ είναι αν εμείς ανανεωνόμαστε.
"Αν η Αμερική μπορεί να αυξήσει τη χρηματοδότηση για τις βιβλιοθήκες και τους βιβλιοθηκονόμους, δεν μπορώ παρά να πιστεύω ότι η Αμερική έχει βρει Ένα σημαντικό τρόπο να ανοικοδομηθεί." (Stephen Krashen, 2012)
