Προσπάθησα πολύ για να νικήσω τον πειρασμό να γράψω για ένα θέμα όχι βιβλιοθηκονομικό στο blog μου αλλά η πραγματικότητα με ξεπερνά και μου είναι αδύνατον να το αφήσω ασχολίαστο.
3 μέρες τώρα φλέγεται η μισή Ελλάδα (για να μη φανεί υπερβολή το ολόκληρη). Ένα οργανωμένο σχέδιο, όπως όλα δείχνουν, γυρνάει τη χώρα πολλά χρόνια πίσω. Η έλλειψη πρόληψης και αντιπυρικών μέτρων, οδήγησε σε μια απίστευτη καταστροφή. Δεν πιστεύω ότι μόλις ξυπνήσουμε από αυτό τον εφιάλτη που, δυστυχώς, δεν έχει τέλος θα υπάρξει πολίτης σε αυτή τη χώρα που θα ξαναείναι ο ίδιος. Το σοκ όχι μόνο από την απώλεια ανθρώπινων ζωών, που φυσικά είναι το μεγαλύτερο πλήγμα, αλλά και απ’ όλες αυτές τις εικόνες καταστροφής, πόνου, απόγνωσης, και αγωνίας χωρίς προηγούμενο είναι κάτι που δύσκολα θα ξεπεράσουμε. Χωρίς να αγωνιώ για πολύ δικούς μου ανθρώπους δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τους συνανθρώπους μας που βιώνουν όλα αυτά. Σκηνές και συναισθήματα τα οποία δεν είχαν σκεφτεί ποτέ ότι θα έβλεπαν και θα αισθάνονταν, δεν μπορούν να αφήσουν κανέναν αδιάφορο, ούτε κι εμένα φυσικά.
Γεγονότα στα οποία δεν μπορούν οι περισσότεροι να επέμβουν, υπόνοιες για την ύπαρξη τεράτων που προκάλεσαν αυτό το κακό εσκεμμένα. Στην Αττική, στον Αργοσαρωνικό, σ’ όλη την Ελλάδα χιονίζει κομμάτια στάχτης. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική. Έχω διαρκώς ανοιχτό το παράθυρό μου και 3 μέρες τώρα τινάζω στάχτες από το κρεβάτι μου. Είναι γελοίο που το αναφέρω αλλά το κάνω μόνο για να φανεί μέχρι πού φτάνει το εύρος της καταστροφής.
Οι πληγέντες, ακόμη κι αν σφίξουν τα δόντια, αν πνίξουν το θρήνο τους, αν κάποτε ξεπεράσουν τον πόνο, την απόγνωση και βρουν τη δύναμη να ξαναφτιάξουν τις περιουσίες τους, η εικόνα του καμένου φυσικού περιβάλλοντος θα είναι εκεί να τους τα θυμίζει. Μέχρι να επανέλθει το φυσικό περιβάλλον θα έχουν χαθεί οι γενιές που έζησαν την καταστροφή και στις συνέπειες θα υπόκεινται τα παιδιά, τα εγγόνια και πολλές από τις επόμενες γενιές.
Η φυσική καταστροφή; Απερίγραπτη! Αν φέτος είχαμε 45, 46, 47 βαθμούς τις ημέρες του μεγάλου καύσωνα του χρόνου θα φτάσουμε στους 50. Τα παιδιά μας δε θα έχουν οξυγόνο να αναπνεύσουν!
Ο Θεός (ή όποια είναι η ανώτερη δύναμη στην οποία πιστεύει ο καθένας σας) ας βοηθήσει. Διαφορετικά, μάλλον δεν θα υπάρχει μέλλον.
